SPEAKER_00: Cześć, to Sylwia z podcastu Anatomia Mocy. Mój wzór na
SPEAKER_00: moc to suma intencji i konsekwentnego działania oraz
SPEAKER_00: czasu, systemów, narzędzi i regeneracji.
SPEAKER_00: W poprzednim odcinku mówiliśmy o drzewie celów i o
SPEAKER_00: wartościach, a w odcinku premium dla patronek i
SPEAKER_00: patronów, którzy wspierają Fundację Moc Kobiet też o
SPEAKER_00: tym, jak na tej kanwie drzewa, celów i wartości zacząć
SPEAKER_00: budować strategię własnej marki.
SPEAKER_00: A dziś ostatni odcinek sezonu pierwszego Anatomii Mocy
SPEAKER_00: jest z nami Monika Szymor, przewodnicząca Rady Fundacji
SPEAKER_00: Moc Kobiet, projektantka mody, właścicielka marki Szymory,
SPEAKER_00: edukatorka z obszaru Slow Fashion, z którą współpracuję
SPEAKER_00: także w ramach działań wydawnictwa Moc Media.
SPEAKER_00: I z Moniką, z którą otwierałam Anatomię Mocy, to ten
SPEAKER_00: sezon także z Moniką chciałabym zamknąć, oddając się w
SPEAKER_00: jej ręce. Moniko, dzień dobry.
SPEAKER_01: Dzień dobry, cześć.
SPEAKER_01: Monika, nagrałam z Tobą rozmowę na początku tego sezonu
SPEAKER_01: Anatomii Mocy i ponieważ działamy ramię w ramię w
SPEAKER_01: Fundacji Moc Kobiet i też w wydawnictwie Moc Media, to
SPEAKER_01: taki koncept, że ja się teraz oddam w Twoje ręce i w
SPEAKER_01: ramach takiej klamry tych wszystkich działań, które razem
SPEAKER_01: robimy, to Ty przepytasz mnie o miniony rok i na jakim
SPEAKER_01: w ogóle temat na dzisiaj dla mnie wymyśliłaś, więc się
SPEAKER_01: oddaję do dyspozycji.
SPEAKER_02: Świetnie, bardzo się cieszę, że odwróciłyśmy rolę.
SPEAKER_02: Ciekawa jestem, jak to nam wyjdzie. W zasadzie to
SPEAKER_02: myślę, że bardzo dobrze.
SPEAKER_02: Ja zacznę od takiego cytatu z Czytaj i notuj, naszego
SPEAKER_02: wspaniałego notatnika wydawnictwa Moc Media, którego
SPEAKER_02: jesteś autorką.
SPEAKER_02: Aleksandr Sołożenicyn pisał To nie dobrobyt czyni nas
SPEAKER_02: szczęśliwymi, lecz dobroć i sposób widzenia własnego
SPEAKER_02: życia. I jedno i drugie zawsze zależy od nas samych.
SPEAKER_02: Człowiek zawsze może być szczęśliwy, jeśli tylko tego
SPEAKER_02: zechce i nikt nie jest w stanie mu przeszkodzić.
SPEAKER_02: I tak sobie myślę, jak to jest z Tobą, że stan
SPEAKER_02: dobrobytu, dobrostan chyba masz wpisany w genach, że to
SPEAKER_02: jest tak naprawdę w Twoim sercu, że jesteś zdolna,
SPEAKER_02: uczciwa, pracowita, ale tak naprawdę kochająca, troskliwa,
SPEAKER_02: niezwykle empatyczna i wrażliwa.
SPEAKER_02: Zwrócona wobec drugiego człowieka, o czym zresztą pisałam
SPEAKER_02: właśnie w poście w Dniu Mamy na Moc Media, że jesteś
SPEAKER_02: taką mamą wszystkich książek, autorów, autorek.
SPEAKER_02: I w fundacji w sumie jest tak samo. Jesteś właśnie
SPEAKER_02: mamą nas wszystkich i te kobiety, które dołączyły do
SPEAKER_02: fundacji, czy dawno temu, czy dopiero teraz, czują się
SPEAKER_02: mocno zaopiekowane.
SPEAKER_02: I to wszystko mam wrażenie, że jest właśnie wokół tego
SPEAKER_02: szczęścia, że wiele zależy od nas samych, od tego jacy
SPEAKER_02: jesteśmy, jak się ukształtowaliśmy i jak tak naprawdę
SPEAKER_02: chcemy tą codzienność naszą budować.
SPEAKER_02: I powiedz, czy tak rzeczywiście jest? Czy musiałaś
SPEAKER_02: nauczyć się tego szczęścia?
SPEAKER_01: Myślę, że to w pewnym sensie są jakieś predyspozycje,
SPEAKER_01: czyli że mam to w naturze, że może mnie to przechodzi
SPEAKER_01: łatwiej.
SPEAKER_01: To na pewno nie jest tak, że miałam lekko od początku.
SPEAKER_01: A z drugiej strony tak sobie myślę, że może to jest
SPEAKER_01: po prostu perspektywa.
SPEAKER_01: Perspektywa, którą dał mi dom rodzinny, bo moja babcia
SPEAKER_01: przeżyła wojnę.
SPEAKER_01: Urodziła się w 1920 roku, więc jako bardzo młodziutka
SPEAKER_01: dziewczyna po powstaniu została wyłapana, tak jak inni,
SPEAKER_01: i wywieziona.
SPEAKER_01: Akurat miała to szczęście, że jako pracownica do fabryki
SPEAKER_01: pod Berlin, skąd udało jej się później po wyzwalaniu
SPEAKER_01: Berlina wrócić do Warszawy i odnaleźć rodzinę.
SPEAKER_01: No ale potem zaraz moja babcia została zesłana na
SPEAKER_01: ziemię kaszubskie, gdzie jako osoba wykształcona ze swoim
SPEAKER_01: mężem, który też był wykształcony, dostali jakby rozkaz
SPEAKER_01: o takim założeniu szkoły i oni we dwoje tę szkołę
SPEAKER_01: znowu z dala od swojej rodziny, będąc sami zakładali.
SPEAKER_01: Tam się też rodziły dzieci mojej babci, moja mama i
SPEAKER_01: dopiero uzyskali moi dziadkowie zgodę na powrót do
SPEAKER_01: Warszawy, kiedy z kolei właśnie moja prababcia była już
SPEAKER_01: osobą w bardzo złym stanie i umierającą.
SPEAKER_01: Ja nie wiem, czy to w ogóle już nie było.
SPEAKER_01: Chyba nawet jakoś naprawdę już na krańcowym jakimś takim
SPEAKER_01: etapie pozwolono moim dziadkom wrócić do Warszawy i tę
SPEAKER_01: szkołę oni, którą stworzyli, przekazali innym osobom już
SPEAKER_01: lokalnie tam mieszkającym.
SPEAKER_01: Więc w jakiś sposób doświadczenia wojny i takiej pracy
SPEAKER_01: społecznej myślę, że wzięłam od mojej babci.
SPEAKER_01: Wydaje mi się, że to było to, bo nawet jak pamiętam
SPEAKER_01: siebie jeszcze z dzieciństwa, jak byłam nastolatką, jak
SPEAKER_01: mi się czegoś już nawet nie chciało i tak siedziałam i
SPEAKER_01: walczyłam z tym oporem wewnętrznym, to wtedy przychodziła
SPEAKER_01: mi na myśl moja babcia, która po prostu podnosiła się
SPEAKER_01: i robiła.
SPEAKER_01: Nie potrzebowała natchnienia, nie czekała na muzę, nie
SPEAKER_01: czekała na to, że nagle jej się zachce, że wpłynie na
SPEAKER_01: nią światło, tylko po prostu wiedziała, że są rzeczy,
SPEAKER_01: które należy wykonać, należy zrobić, nie ma co zblekać,
SPEAKER_01: a potem po takiej pracy herbata bardzo dobrze smakuje.
SPEAKER_01: Więc to był taki pierwszy, jak teraz się mówi, model,
SPEAKER_01: rol kobiety, na którą patrzyłam.
SPEAKER_01: Drugą kobietą, równie ważną, jest moja mama, która nadal
SPEAKER_01: jest ze mną i jesteśmy bardzo blisko, codziennie
SPEAKER_01: przychodzi do nas do domu i sprawuje opiekę najmłodszą
SPEAKER_01: córką, żeby rzeczywiście odrabiała lekcje i wychodzą
SPEAKER_01: razem z psami na spacery.
SPEAKER_01: No i moja mama jest też kobietą pracy, całe życie
SPEAKER_01: pracowała, no i tutaj też troszkę nie z własnej woli,
SPEAKER_01: ponieważ mój tata był, to też w archipelaków
SPEAKER_01: szczęśliwych na końcu w liście pisze o tym, mój tata
SPEAKER_01: był właściwie, odkąd pamiętam, chorem, był sercowcem i
SPEAKER_01: bardzo szybko musiał przestać pracować i właściwie wiele,
SPEAKER_01: wiele miesięcy, przez wiele, wiele lat spędzał w
SPEAKER_01: szpitalu.
SPEAKER_01: Więc my z mamą jeździłyśmy do tego szpitala, mieszkając
SPEAKER_01: na Woli, tata był wtedy w Aninie i ja pamiętam swoje
SPEAKER_01: pierwsze lata szkoły.
SPEAKER_01: Jeszcze przed otwarciem szkoły byłam podrzucana, znaczy z
SPEAKER_01: mamę, do Woźnego i czekałam na oficjalne otwarcie
SPEAKER_01: szkoły, stałam w oknie i czekałam na wszystkich, bo
SPEAKER_01: moja mama po prostu biegła do pracy albo do szpitala i
SPEAKER_01: byłam taka trochę, no właśnie sama i tutaj też myślę,
SPEAKER_01: że stąd moja babcia tak bardzo się też mną zajęła i
SPEAKER_01: moim wychowaniem.
SPEAKER_00: W każdym razie jest to taki drugi wzór kobiety, która
SPEAKER_00: właśnie nie czeka na natchnienie,
SPEAKER_01: nie czeka na to, że życie będzie lżejsze,
SPEAKER_01: przyjemniejsze, tylko robi to, co jest do wykonania i
SPEAKER_01: gdzieś między tym znajduje czas, no właśnie na życie,
SPEAKER_01: na oddech.
SPEAKER_01: Pamiętam swoich rodziców jako bardzo szczęśliwą parę i
SPEAKER_01: myśmy z Tomaszem już byli po ślubie i gdzieś
SPEAKER_01: plechaliśmy razem na wakacje z moimi rodzicami.
SPEAKER_01: I moi rodzice, taki właśnie obserwując ich z boku, byli
SPEAKER_01: cały czas sobie zakochani.
SPEAKER_01: I myślę, że też ta relacja, taka bardzo pozytywna
SPEAKER_01: relacja między nimi jako partnerami, którzy no dźwigali
SPEAKER_01: wzajemnie swoje jakieś problemy, też dała mi poczucie
SPEAKER_01: bezpieczeństwa, takiej stabilnej wiary w to, że miłość
SPEAKER_01: może być wieczna, że to wcale nie jest jakiejś sprawy.
SPEAKER_01: W kolei dopiero moje życie już osobiste pokazało mi, że
SPEAKER_01: wieczna miłość to też w dużej mierze jest decyzja o
SPEAKER_01: tym, że zostajemy jej wierni i że gdzieś poszukamy tego
SPEAKER_01: powodu, dlaczego jesteśmy wierni, dlaczego dalej kochamy,
SPEAKER_01: czego poszukujemy.
SPEAKER_01: Bo gdy się zastanowić i nawet jeżeli się tam coś
SPEAKER_01: przeszczy w związku, lata mijają, stajemy się innymi
SPEAKER_01: ludźmi, rozwijamy się i ten partner jest nową osobą.
SPEAKER_01: Nie jestem samym chłopakiem sprzed lat.
SPEAKER_01: Ja też nie jestem tą samą dziewczyną, jestem już
SPEAKER_01: kobietą.
SPEAKER_01: Mam jakieś etapy ze sobą, wnioski, doświadczenia i
SPEAKER_01: wiedzę, że nadal trzeba być ciekawym tej drugiej osoby,
SPEAKER_01: ale też pamiętać, jakie cechy sprawiły, że w ogóle na
SPEAKER_01: nią zwróciliśmy uwagę, że postanowiliśmy się ze sobą
SPEAKER_01: związać.
SPEAKER_01: I tak jak w moim domu rodzinnym poczucie humoru,
SPEAKER_01: ironia, bardzo często czarny humor, był takim sposobem
SPEAKER_01: na łagodzenie, ośmieszanie trudnych tematów.
SPEAKER_01: Myślę, że stosuję podobne mechanizmy u siebie w domu,
SPEAKER_01: że staram się nie brać tak bardzo na serio wszystkiego,
SPEAKER_01: co mnie spotyka.
SPEAKER_01: I to jest w ogóle niesamowita umiejętność, fantastyczna
SPEAKER_01: umiejętność do zapominania wszystkiego, co złe.
SPEAKER_00: Znaczy ja naprawdę, mnie coś może bardzo do żywego
SPEAKER_00: dotknąć,
SPEAKER_01: ale ja to wyrzucam z pamięci.
SPEAKER_01: Nie przechowuję tego absolutnie.
SPEAKER_01: Wręcz się specjalizuję w przechowywaniu cudownych
SPEAKER_01: wspomnień, jak plask słońca na liściach lipy, jak zapach
SPEAKER_01: łąki nad rzeką.
SPEAKER_01: I kiedy jest mi naprawdę źle, to ja sobie przypominam
SPEAKER_01: te szczęśliwe chwile, że pamiętam jak to wyglądało, jak
SPEAKER_01: się szło piaszczy z tą drogą, z bańką w wakacje po
SPEAKER_01: mleko, jak zrywałam maliny w lesie.
SPEAKER_01: I to takie wczesne, dziecięce wspomnienia są taką
SPEAKER_01: idyllą, której rzeczywiście w tych najgorszych momentach
SPEAKER_01: znajduję ukojenie.
SPEAKER_01: I myślę, że gdy tak połączyć to wszystko, czyli tą
SPEAKER_01: moją niezłomną wiarę w to, że jeżeli coś ma być
SPEAKER_01: wykonane, to po prostu trzeba ruszyć w tyłek i to
SPEAKER_01: zrobić.
SPEAKER_01: Połączyć to z tą wiarą, że jeżeli będziemy wierni
SPEAKER_01: wyborowi, to te wszystkie ideały nie są tylko ideałami,
SPEAKER_01: ale mogą być naszą rzeczywistością.
SPEAKER_01: I to, że jeżeli zrobimy chociaż 1 % więcej niż musimy,
SPEAKER_01: nawet jeśli nie musimy, ale zrobimy to z takiego
SPEAKER_01: dobrego serca, to po prostu pomożemy drugiej osobie.
SPEAKER_01: I to też jest niezwykle motywujące, że tak naprawdę
SPEAKER_01: zależy to tylko od nas, jaka rzeczywistość będzie nas
SPEAKER_01: otaczać.
SPEAKER_01: Czyli ta w głowie, no i ta taka właśnie wewnętrzna.
SPEAKER_02: Cudowne to jest. Bardzo ze mną to współgra, bo u mnie
SPEAKER_02: też jest podobnie.
SPEAKER_02: I pamiętam sprzed dwóch dekad, jak mój mąż kiedyś
SPEAKER_02: podczas pewnej rozmowy opowiadał, rozmawiał ze mną i
SPEAKER_02: mówił, że ważne jest to właśnie, że w chwilach jakichś
SPEAKER_02: kryzysów, kryzysów, gorszego czasu, żebyśmy zawsze
SPEAKER_02: pamiętali te wszystkie dobre rzeczy, które nas połączyły
SPEAKER_02: i przez te lata co właśnie dobrego się dzieje, żeby
SPEAKER_02: sobie odpowiedzieć na pytanie, dlaczego jesteśmy tutaj w
SPEAKER_02: danym miejscu.
SPEAKER_02: No bo tu już nawet nie chodzi o związek, ale tak
SPEAKER_02: naprawdę o życie, o życie ogólnie całe, prywatne,
SPEAKER_02: zawodowe, w jaki sposób je kształtujemy, to właśnie to
SPEAKER_02: ma wpływ.
SPEAKER_02: Jeżeli myślimy o negatywach, no to to nie idzie w
SPEAKER_02: dobrym kierunku.
SPEAKER_02: A jeżeli zapamiętujemy te wszystkie rzeczy, które na
SPEAKER_02: samą myśl już po prostu podnoszą, nas unoszą i czujesz
SPEAKER_02: to ciepło takie w sercu, no to tylko można iść dalej,
SPEAKER_02: dalej się rozwijać i właśnie zarażać tym dobrem, które
SPEAKER_02: w naszym poczuciu jest niezwykłą wartością i uważam, że
SPEAKER_02: trzeba ją dalej nieść.
SPEAKER_02: I tak naprawdę w tych odcinkach, które nagrałaś ze
SPEAKER_02: swoimi gośćmi, jest bardzo dużo tego dobra, są różne
SPEAKER_02: perspektywy, są różne podane na talerzu dania o
SPEAKER_02: świadomości, o właśnie tym wartościowaniu zajęć, zadań, o
SPEAKER_02: tym, w jaki sposób postrzegamy świat i jak jesteśmy
SPEAKER_02: różni.
SPEAKER_02: Bo chociażby, nie wiem, jedna rozmowa z Patrycją Kosek
SPEAKER_02: o kolorach w światach, o synestezji, tak?
SPEAKER_02: Czy też o tym, jak kojność jest kluczem, że właśnie to
SPEAKER_02: dawanie może nas przemienić i tak naprawdę nasze życie
SPEAKER_02: może być bardziej pełne i piękniejsze, o poczuciu
SPEAKER_02: wolności, o tym, jak czasami pozwalamy się zniewalać i
SPEAKER_02: w jaki sposób tak naprawdę wyciągać też do siebie rękę,
SPEAKER_02: żebyśmy nie mieli takiego poczucia, że oczywiście my
SPEAKER_02: chcemy nieść to dobro, czyli patrzymy na wszystkich,
SPEAKER_02: wszystkim chcemy dać to, co najlepsze, ale zapominamy w
SPEAKER_02: tym o sobie.
SPEAKER_02: Że jednak ta nasza fundacja mówi też o tym, że to nie
SPEAKER_02: jest to podejście egoistyczne, tylko to jest to, co ma
SPEAKER_02: nas nieść, byśmy my rzeczywiście mogły wspierać ludzi,
SPEAKER_02: wspierać kobiety w kryzysach, ale i w szczęściu, w
SPEAKER_02: jakichś potyczkach, ale i w tym, co nas goni, do czego
SPEAKER_02: chcemy się odnieść w życiu.
SPEAKER_02: I to jest też ta pomoc.
SPEAKER_02: I tutaj mi od razu przychodzi na myśl cały ten program
SPEAKER_02: FORCE, bo zobacz, jak już zaczęłaś go tworzyć dla
SPEAKER_02: dziewczyn, kobiet, które są w areszcie, to też nie
SPEAKER_02: miałaś pojęcia, jak to będzie wyglądało, prawda?
SPEAKER_02: I tak naprawdę okazało się, że nie dosyć, że
SPEAKER_02: przeprowadziłaś dwie grupy, że widziałaś jakby namacalnie
SPEAKER_02: efekty swojego pomysłu, swojej pracy, tych wszystkich
SPEAKER_02: doświadczeń, które zebrałaś przez ostatnie dekady, to
SPEAKER_02: jeszcze się okazało, że FORCE program dostał nagrodę i
SPEAKER_02: wystąpiłaś w studio, w kontakcie, w telewizji o nim
SPEAKER_02: opowiadałaś.
SPEAKER_02: To jest niezwykły sukces.
SPEAKER_02: Jak z perspektywy czasu Ty to odbierasz?
SPEAKER_01: Myślę, że to, co mówisz, to mi się bardzo mocno
SPEAKER_01: kojarzy tak naprawdę z pewnym konstruktem odporności.
SPEAKER_01: Odporności takiej życiowej, na zawirowania, na trudności,
SPEAKER_01: bo też w fundacji zdarzają się przecież też takie
SPEAKER_01: kobiety, które przychodzą i mówią, że mają dosyć tej
SPEAKER_01: motywacyjnej papki, bo po prostu życie jest dla nich na
SPEAKER_01: ten moment tak trudne, że one nie są w stanie nawet
SPEAKER_01: ruszyć palcem, a jak ktoś tam im mówi nie możesz biec,
SPEAKER_01: to się ciągaj.
SPEAKER_01: Są w ogóle jakieś hasła, które by do nich nie trafiały
SPEAKER_01: i myślę, że w tej odporności bardzo ważne jest też to,
SPEAKER_01: co już powiedziałaś, ale myślę, że też trzeba mieć
SPEAKER_01: jakieś podstawowe zasady funkcjonowania, jakie sobie
SPEAKER_01: przyjmujemy w życiu.
SPEAKER_01: I mniej więcej też o tym w tym programie FORS było u
SPEAKER_01: kobiet, które właśnie są w areszcie i szykują się do
SPEAKER_01: swojego życia po, do tego życia, które mamy nadzieję
SPEAKER_01: będzie lepsze i nie doprowadzi ich do recydywy, że nie
SPEAKER_01: wrócą do miejsca, z którego wychodzą.
SPEAKER_01: Czyli że ta resocjalizacja będzie jednak procesem udanym.
SPEAKER_01: Ważne jest to, żeby sobie sprowadzić pewne zasady
SPEAKER_01: postępowania nawet z samym sobą, a właściwie przede
SPEAKER_01: wszystkim z samym sobą.
SPEAKER_01: I jeżeli my je mamy i stosujemy się do nich, to dużo
SPEAKER_01: łatwiej jest nam żyć i w społeczeństwie, ale też i
SPEAKER_01: między bliskimi, z dziećmi, z partnerem, partnerką,
SPEAKER_01: rodzicami, którzy też może nie są jacyś idealni, są
SPEAKER_01: jacy są, no ale jakoś jesteśmy rodziną i powinniśmy się
SPEAKER_01: wspierać.
SPEAKER_01: Więc jeżeli sobie poukładamy te przekonania, jak
SPEAKER_01: chociażby tylko przed chwilą, przed chwilą powiedziałam
SPEAKER_01: przekonanie.
SPEAKER_01: Przekonanie o tym, że jeżeli jesteśmy rodziną,
SPEAKER_00: to powinniśmy się wspierać.
SPEAKER_01: To jest przekonanie.
SPEAKER_01: Ktoś może mieć przekonanie inne, że rodzinę można sobie
SPEAKER_01: wybrać i wcale nie muszę się wspierać z rodziną tą z
SPEAKER_01: krwi, a mogę się wspierać tą rodziną, którą sobie
SPEAKER_01: wybiorę.
SPEAKER_01: Więc tak naprawdę pierwszą rzecz, która nam jakoś układa
SPEAKER_01: życie, jakim żyjemy, to są przekonania i my sobie te
SPEAKER_01: przekonania możemy konstruować.
SPEAKER_01: I moim tak samo przekonaniem jest to, że nie będę
SPEAKER_01: pamiętać złego, że będę pamiętać tylko dobre rzeczy.
SPEAKER_01: Ja naprawdę bardzo szybko zapominam te złe rzeczy, a
SPEAKER_01: nawet kiedy jakaś myśl natrętna mnie dręczy, to ja się
SPEAKER_01: zaczynam denerwować, że ciągle o tym myślę i szukam
SPEAKER_01: sposobu, żeby o tym zapomnieć, żeby uciec w jakąś
SPEAKER_01: właśnie piosenkę, coś zrobić, coś napisać, coś namalować,
SPEAKER_01: przenieść uwagę zupełnie na coś innego, żeby się uwolnić
SPEAKER_01: z tej negatywnej myśli.
SPEAKER_01: I tak naprawdę te przekonania rzeczy, jakie chcemy,
SPEAKER_01: prawdy o świecie i jakim chcemy przypisać ten zielony
SPEAKER_01: taki ptaszek, tik, że to jest prawda dla nas, że my
SPEAKER_01: ją przyjmujemy jako status quo, to to jest taki
SPEAKER_01: pierwszy krok.
SPEAKER_01: I na tę naszą odporność i to poczucie mocy bardzo jest
SPEAKER_01: ważne, żeby sobie przyjąć też i ja mogę się tylko
SPEAKER_01: podzielić jakie założenia, jakie przekonania się u mnie
SPEAKER_01: w życiu sprawdziły.
SPEAKER_01: Mam też takie przekonanie, że ważnych życiowo decyzji,
SPEAKER_01: takich naprawdę, które zmieniają trajektorię mojego lotu,
SPEAKER_01: nie podejmuję wtedy, kiedy czuję, że nie jestem sobą.
SPEAKER_01: Czyli wiem, że są jakieś okoliczności, które na mnie
SPEAKER_01: wpływają, że jestem w jakiś sposób albo zmęczona, albo
SPEAKER_01: bardziej zdenerwowana, albo, że nie jestem do końca może
SPEAKER_01: racjonalna, że może nawet tego nie wiem, ale
SPEAKER_01: podświadomię, w jaki sposób to na mnie wpływa.
SPEAKER_01: I wtedy staram się przeczekać i nie podejmować ważnych
SPEAKER_01: życiowo decyzji, dopóki mi nie przejdzie albo dopóki nie
SPEAKER_01: nabiorę pewności, że te czynniki, te jakieś dodatkowe
SPEAKER_01: okoliczności już minęły, a ja nadal tak uważam.
SPEAKER_01: No to jeżeli ja dalej tak uważam, to nie jest to, że
SPEAKER_01: ktoś albo coś miało na mnie jakiś wpływ i ja pod
SPEAKER_01: wpływem podejmuję decyzję, tylko rzeczywiście tego chcę.
SPEAKER_01: Utwierdzam się.
SPEAKER_01: I wtedy te zmiany toru są przemyślane i nie robi się
SPEAKER_01: w ten sposób też decyzji, z których się potem chce
SPEAKER_01: wycofać.
SPEAKER_01: Więc tak naprawdę takie przekonanie, że prześpię się z
SPEAKER_01: tym albo dam sobie na to tydzień albo też jest bardzo
SPEAKER_01: dobre przekonanie.
SPEAKER_01: Jeżeli nie odpisałam na to od razu, to być może nie
SPEAKER_01: jest to propozycja, na którą chcę odpowiedzieć na tak.
SPEAKER_01: I to jest już taka jakby pierwsza przesłanka, że z
SPEAKER_01: dużym prawdopodobieństwem coś mi tutaj nie gra.
SPEAKER_01: Chociaż nie wiem co, to do końca nie ma tego
SPEAKER_01: synchronu.
SPEAKER_01: Więc przekonania i właśnie takie założenie, że nie
SPEAKER_01: podejmuję życiowo ważnych decyzji w momencie, kiedy nie
SPEAKER_01: jestem sobą.
SPEAKER_01: I takim jeszcze jednym bardzo ważnym przekonaniem, takim
SPEAKER_01: postanowieniem, które mnie pozwala modulować siebie w
SPEAKER_01: czasie, czyli wypracowywać zdrowe nawyki i realizować z
SPEAKER_01: determinacją pewne jakieś, można powiedzieć, utopijne
SPEAKER_01: wizje, jest to, że jestem osobą, której absolutnie
SPEAKER_01: zawsze dotrzymuję słowa.
SPEAKER_01: Czyli jeżeli ja sobie coś obiecuję, to dotrzymuję sobie
SPEAKER_01: słowa.
SPEAKER_00: Z biegiem czasu musiałam do tego dodać
SPEAKER_01: jeszcze takie jedno przyrzeczenie, że jeżeli jestem
SPEAKER_01: wyrozumiała i dobra dla innych, to ja również zasługuję
SPEAKER_01: na to, żebym była dla siebie tak samo wyrozumiała i
SPEAKER_01: dobra.
SPEAKER_01: I myślę, że to jest taka ważna lekcja jakiejś tam
SPEAKER_01: ostatniej może dekady, może więcej niż dekady, kiedy
SPEAKER_01: nagle odkryłam, że powinnam być też dobra dla siebie, a
SPEAKER_01: nie tylko dla innych ludzi.
SPEAKER_01: Więc z jednej strony to trzymanie siebie na krótki smy,
SPEAKER_01: czyli ta taka determinacja, jest to bardzo skuteczna
SPEAKER_01: strategia w dochodzeniu do celu, ale może się okazać,
SPEAKER_01: że sami się po prostu wykończymy.
SPEAKER_01: Więc tutaj, aby zachować tą jakąś równowagę między
SPEAKER_01: dążeniem, a po prostu istnieniem, to warto sobie dodać
SPEAKER_01: tą wyrozumiałość
SPEAKER_00: i bycie dla siebie po prostu dobrym.
SPEAKER_01: I to taki może trochę długi ten wywód był, ale
SPEAKER_01: wracając do Forstu, tak naprawdę tam kobiety, czego się
SPEAKER_01: uczyły, to przede wszystkim obserwacji.
SPEAKER_01: I dla nich bardzo ważnym przyrzeczeniem i tak jakby
SPEAKER_01: zmianą, która była na początku tego procesu, było to,
SPEAKER_01: żeby zauważyć, że to, że one na coś reagują, jest ich
SPEAKER_01: odpowiedzialnością, ale nie odpowiadając za to, co im
SPEAKER_01: się przytrafia, w sensie, co się dzieje dookoła.
SPEAKER_01: One mogą wybierać może sytuację, ale nie wpłyną na to,
SPEAKER_01: że ktoś wejdzie do pokoju albo nie wejdzie.
SPEAKER_01: No i teraz od nich zależy, jak one zareagują na tę
SPEAKER_01: osobę, która wejdzie.
SPEAKER_01: Czyli nie tyle w życiu mamy wpływ na wszystkie czynniki
SPEAKER_01: dookoła, bo to jest bardzo przypadkowe i naprawdę za
SPEAKER_01: wieloma sukcesami stoi przypadek, że ktoś w tym czasie
SPEAKER_00: i miejscu się zbiegł
SPEAKER_01: z drugą stroną i akurat potrzeby i zasoby, okoliczności
SPEAKER_01: po prostu wspierały dany pomysł.
SPEAKER_01: Tak samo wszelkie tragedie, jakie się dzieją, zazwyczaj
SPEAKER_01: są właśnie też jakimś tam zbiegiem przypadku i teraz
SPEAKER_01: kwestia, jak my na to zareagujemy.
SPEAKER_01: Bo jeżeli dana dziewczyna, która jest matką już tam,
SPEAKER_01: nie wiem, trójki, czwórki dzieci, młoda dziewczyna,
SPEAKER_01: trafia do więzienia za udział tam w jakiejś akcji,
SPEAKER_01: gdzie była kierowcą, no to być może była do tego
SPEAKER_01: zmuszona, ale przez chwilę była tam sama w tym aucie
SPEAKER_01: jako kierowca i mogła, kiedy już nie było jakby grupy,
SPEAKER_01: nikt jej tam nie groził obok, mogła podjąć inną
SPEAKER_01: decyzję.
SPEAKER_01: Nawet na ostatniej, prostej, cały czas odpowiadamy za
SPEAKER_01: siebie i to jest nasza odpowiedzialność.
SPEAKER_01: Nie znam szczegółów sprawy, nie wiem, jak tam było z
SPEAKER_01: tymi innymi osobami, ale próbując dochować słowa ani
SPEAKER_01: właściwym osobom, nie sobie, tylko innym, możemy się
SPEAKER_01: wplątać w spore kłopoty, bo przede wszystkim powinniśmy
SPEAKER_01: być wierni sobie i bierzemy odpowiedzialność za nasze
SPEAKER_01: reakcje, za to, co my mówimy i to jest nasza
SPEAKER_01: całkowicie odpowiedzialność.
SPEAKER_01: I tak naprawdę bardzo ważną nauką dla tych kobiet było
SPEAKER_01: to, żeby zacząć obserwować twoje emocje, żeby rozumieć
SPEAKER_01: te emocje, rozumieć też miks emocji, jak chociaż, nie
SPEAKER_01: wiem, obrzydzenie jest miksem emocji,
SPEAKER_00: że te emocje są wielowarstwowe
SPEAKER_01: i nauczyć się zarządzać sobą, uspokajać ciało i też
SPEAKER_01: bardzo ważnym tam jednym z tych etapów warsztatowych
SPEAKER_01: było to, że te kobiety zrozumiały, że tak naprawdę jest
SPEAKER_01: impuls, ale potem jest myśl, która go interpretuje.
SPEAKER_01: I tak naprawdę ta nasza interpretacja jest najważniejsza.
SPEAKER_01: Czyli jeżeli my sobie na początku złożymy zbiór
SPEAKER_01: przekonań o świecie, który będzie wpływał na naszą
SPEAKER_01: interpretację wydarzeń, która nas dotyka, to wtedy
SPEAKER_01: jesteśmy w stanie reagować tak, jak sobie tego życzymy.
SPEAKER_01: Czyli nie jesteśmy na automacie i jeżeli mamy jakieś
SPEAKER_01: przekonania, które nam szkodzą, no to warto je sobie
SPEAKER_01: zmapować i zamienić na te budujące.
SPEAKER_01: Bo jeżeli, załóżmy, ty prowadzisz szkolenie i widzisz
SPEAKER_01: jakąś osobę, która wygląda na nie zainteresowaną, jest
SPEAKER_01: ciągle na telefonie, ty tam coś opowiadasz i w ogóle
SPEAKER_01: nie ma zero kontaktu i tak naprawdę nie wiesz tego,
SPEAKER_01: dlaczego ono na tym telefonie jest.
SPEAKER_01: Możesz sobie założyć, że jesteś niekompetentna, mówisz
SPEAKER_01: nudne rzeczy, w ogóle co ona tu robi, po co przyszła
SPEAKER_01: i zaczniesz się stresować, zaczniesz się zastanawiać,
SPEAKER_01: może coś zmienisz w ciągu, może stracisz wątek,
SPEAKER_01: spadniesz z tej fali, a być może ta osoba ma, nie
SPEAKER_01: wiem, brata w szpitalu.
SPEAKER_01: Nie wiesz po prostu tego.
SPEAKER_01: Albo ktoś nagle wstaje i wychodzi i myślisz sobie,
SPEAKER_01: kurczę, byłam do niczego.
SPEAKER_01: I po co sobie to robisz?
SPEAKER_01: Nie wiesz, dlaczego ono wychodzi.
SPEAKER_01: W ogóle ludzie przeceniają to, jak są ważni dla świata.
SPEAKER_01: Nie jesteśmy absolutnie ważni dla świata.
SPEAKER_01: Myślę, że każdy jest najważniejszy dla siebie samego.
SPEAKER_01: I świadomość tego, że ludzi najbardziej interesują oni
SPEAKER_01: sami jest bardzo pocieszająca, bo zajmujemy koleżanki i
SPEAKER_01: innych ludzi, to ludzie powiedzą może przed minutę, a
SPEAKER_01: tak naprawdę na koniec dnia to my się zmagamy z
SPEAKER_01: własnymi konsekwencjami.
SPEAKER_01: Czyli teraz, jeżeli my w tym postanowieniu na to, co
SPEAKER_01: nas spotyka, czyli właśnie to, że ktoś tam rozmawia,
SPEAKER_01: szedcze, wychodzi, nie będziemy tego odbierać do siebie,
SPEAKER_01: tylko będziemy w stanie obiektywnie powiedzieć, że to
SPEAKER_01: nas nie dotyczy, to zostaniemy na swojej linii.
SPEAKER_01: I to jest taka jakby pierwsza umiejętność, która tym
SPEAKER_01: kobietom osadzonym pozwala zacząć planować swoje życie na
SPEAKER_01: nowo.
SPEAKER_01: Bo tam już oczywiście poczucie sprawstwa, te mechanizmy,
SPEAKER_01: style reakcji, to są już takie bardziej skomplikowane
SPEAKER_01: rzeczy, które wymagają pracy, też i planowanie, no i
SPEAKER_01: przy ograniczonych zasobach, współpraca z organami
SPEAKER_01: kontrolnymi, ale też i z pomocą społeczną
SPEAKER_00: i możliwości, jakie są przed takimi osobami.
SPEAKER_00: To są tak naprawdę
SPEAKER_01: tematy dodatkowe.
SPEAKER_01: Moim zdaniem cały kłopot się bierze właśnie tutaj, na
SPEAKER_01: poziomie przekonań, które wpływają na to, jak
SPEAKER_01: interpretujemy to, co nam się przytrafia.
SPEAKER_01: I jeżeli potrafimy zapanować nad swoją reakcją, to
SPEAKER_01: jesteśmy do przodu.
SPEAKER_02: W sumie można powiedzieć, że dałaś taką definicję, o
SPEAKER_02: którą się chciałam Ciebie zapytać, o definicję mocy.
SPEAKER_02: I tak naprawdę to jest ten klucz i już nie trzeba o
SPEAKER_02: to pytać.
SPEAKER_02: To tak naprawdę jest ta moc, właśnie to zrozumienie i
SPEAKER_02: świadomość tego, co Ty czujesz, w jaki sposób Ty chcesz
SPEAKER_02: żyć, jak postrzegasz świat i co jest dla Ciebie tak
SPEAKER_02: naprawdę ważne, żeby zachować tą równowagę w życiu i
SPEAKER_02: właśnie móc dalej podążać, bo w momencie, kiedy
SPEAKER_02: wpadniemy w pułapki takich przekonań, nie jesteśmy w
SPEAKER_02: stanie z nich wyjść i kręcimy się w koło wrotku jak
SPEAKER_02: chomik i mówimy, że no nie da się, po prostu nie ma
SPEAKER_02: żadnego wyjścia, nie ma żadnej drogi.
SPEAKER_02: A przecież w każdym momencie możemy się zatrzymać,
SPEAKER_02: spojrzeć i spróbować zmienić myślenie, zrobić jakiś inny
SPEAKER_02: krop w tą stronę, która no wydaje nam się, że będzie
SPEAKER_02: lepsza, tak?
SPEAKER_01: Znaczy w ogóle moc taka życiowa, witalność, każdy ma
SPEAKER_01: inną, bo to jest jakaś suma potencjału w ogóle naszej
SPEAKER_01: fizyczności, organizmu, jakimi zostaliśmy obdarzeni.
SPEAKER_01: Jak działa nasza, nie wiem, trzustka, wątroba i
SPEAKER_01: oczywiście, że możemy dietą to poprawiać i ruchem
SPEAKER_01: zwalcza się również cukrzycę, tam na jakimś etapie można
SPEAKER_01: tofnąć pewne procesy patologiczne w organizmie.
SPEAKER_00: No ale każdy ma inną siłę organizmu,
SPEAKER_01: ale też i psychiki, tak?
SPEAKER_01: I to, jaka jest ta suma potencjału organizmu i
SPEAKER_01: psychiki, ona odpowiada za tą naszą odporność, czyli to,
SPEAKER_01: jak sobie będziemy radzić ze strefem, jaką będziemy mieć
SPEAKER_01: zdolność do działania,
SPEAKER_00: tak?
SPEAKER_01: Więc z jednej strony jest to jakaś biologiczna sprawność
SPEAKER_01: komórek i takiej energii, jaką jesteśmy w stanie w
SPEAKER_01: sobie wytworzyć.
SPEAKER_01: No a od strony takiej filozoficznej, no to to jest to,
SPEAKER_01: jak my jesteśmy nastawieni na to, żeby dążyć do
SPEAKER_01: jakiegoś rozwoju, samorealizacji, jakichś działań,
SPEAKER_01: stworzenia, nie wiem, dzieła, które nas przetrwa.
SPEAKER_01: Więc to są te, myślę, takie wymiary fizyczne, psychiczne
SPEAKER_01: i duchowe, tak?
SPEAKER_01: Że mamy poziom takiej tej odpowiedniej regeneracji, z
SPEAKER_01: tym odżywiania i to nasza sprawność, poziom energii.
SPEAKER_01: Wymiar psychiczny, czyli jaką sobie radzimy z trudnymi
SPEAKER_01: sytuacjami i to dobrze jest znać na to sposoby, tak?
SPEAKER_01: Żeby świadomie sobą sterować, żeby być samosterowym, a
SPEAKER_01: nie reagować, nie być reaktywnym tylko na otoczenie.
SPEAKER_01: Jaką mamy w ogóle motywację do tego, żeby wziąć drabinę
SPEAKER_01: i pokonać ten mur?
SPEAKER_01: Że po prostu w ogóle jesteśmy w stanie dojrzeć drabinę,
SPEAKER_01: która leży pod murem?
SPEAKER_01: No i ten trzeci wymiar, który zawsze podkreślam, wymiar
SPEAKER_01: duchowy, poczucie sensu, jakiejś harmonii, to jest też
SPEAKER_01: bardzo ważny aspekt, którego uważam nie należy w ogóle
SPEAKER_01: pomijać, bo jako pełne osoby jesteśmy w stanie
SPEAKER_01: rzeczywiście mówić o tym, że ktoś ma tą energię, że ma
SPEAKER_01: ktoś tę moc sprawczą, czyli wpływ, tak?
SPEAKER_02: No to prawda.
SPEAKER_02: Słuchaj, a w tym roku miałyśmy dwa spotkania do
SPEAKER_02: ładowania mocy dla Instytutu Debory, dla patronek, dla
SPEAKER_02: wolontariuszek i tak sobie myślę, że to było coś innego
SPEAKER_02: niż w zeszłym roku, gdzie organizowałyśmy konferencje dla
SPEAKER_02: większej grupy, ale mam takie poczucie, że to było
SPEAKER_02: bardzo potrzebne i to też jest tak, że właśnie jakby
SPEAKER_02: ewoluujemy.
SPEAKER_01: Stąd w tym roku się odbyły dwa doładowania mocy bardzo
SPEAKER_01: kameralne i to też w odpowiedzi na potrzeby, tak?
SPEAKER_01: Bo zostało nam to zgłoszone, że dziewczyny potrzebują
SPEAKER_01: rzeczywiście wyjechać w mniejszym gronie te dziewczyny,
SPEAKER_01: które z nami pracują roboczo, tak?
SPEAKER_01: Czyli tak naprawdę dla naszych wolontariuszek, też dla
SPEAKER_01: naszych patronek z Patronite, żeby pobyć ze sobą,
SPEAKER_01: porozmawiać, krzyżować pewne myśli w mniejszym gronie.
SPEAKER_01: Można powiedzieć taki short mastermind, tak?
SPEAKER_01: Bardziej quick niż short może, bo on jest nie tyle
SPEAKER_01: krótki, ile szybki, ale bardzo owocny, bo przecież ten
SPEAKER_01: lutowy, który miałyśmy, zaowocował tym, że fundacja jest
SPEAKER_01: w dwóch teraz projektach europejskich i mamy partnerów z
SPEAKER_01: całej Europy i czekamy teraz na wyniki i być może
SPEAKER_01: wtedy będzie trzeba zakasać rękawy i wykonać to, co się
SPEAKER_01: tam wymyśliło kreatywnie, ale ja jestem dużo, dużo
SPEAKER_01: bliższa takiemu postępowaniu, żeby właśnie współdziałać
SPEAKER_01: i to współdziałanie zawsze mnie motywowało i to jest w
SPEAKER_01: ogóle pierwsze hasło pamiętam fundacji, współpraca, która
SPEAKER_01: motywuje do działania.
SPEAKER_01: To było jakieś takie hasło jeszcze z czasów, kiedy
SPEAKER_01: fundacja nie była fundacją, bo rzeczywiście to jest dla
SPEAKER_01: mnie niesamowicie motywująca, że możemy coś zrobić.
SPEAKER_01: Realnie, łącząc swoje zasoby, jesteśmy w stanie
SPEAKER_01: wprowadzić jakąś zmianę w świecie, zmianę jakościową i
SPEAKER_01: to jest dla mnie bardzo ważne i to jest moim jakimś
SPEAKER_01: takim poczuciem sensu, że to ma sens.
SPEAKER_01: Więc ja nie chcę być producentką eventów, ja chcę robić
SPEAKER_01: konkretne rzeczy, dzieła i po prostu już tak inne,
SPEAKER_01: cudowne są eventy, które robią i mają swoje cele,
SPEAKER_01: przeznaczenie, że ja chętnie jako uczestniczka tam
SPEAKER_01: dołączę, a sama się skupię na projektach, które tworzą
SPEAKER_01: nowe rzeczy.
SPEAKER_01: Moją supermocą jest tworzenie nowych produktów.
SPEAKER_01: No i jeżeli można zrobić produkt społeczny, który będzie
SPEAKER_01: dostępny dzięki Unii, no to ja ten produkt chętnie
SPEAKER_01: stworzę.
SPEAKER_01: Tak samo jak stworzyłam Ford, który po konkursie, ja
SPEAKER_01: wszystkie prawa przez zostały oddane dla służb i on po
SPEAKER_01: konkursie, przynajmniej w teorii, ma być wdrażany w
SPEAKER_01: służbie więziennej w Polsce, więc ja nie mam w tym
SPEAKER_01: problemu, żeby coś stworzyć, sprawdzić czy działa i
SPEAKER_01: oddać po prostu zarządzanie do komuś innemu i
SPEAKER_01: przenoszeniu dalej.
SPEAKER_02: A czy masz jakieś oczekiwania wobec fundacji jako
SPEAKER_02: instytucji?
SPEAKER_02: Fundacja jako instytucja
SPEAKER_01: w dużej mierze jest w jakiś sposób powiązana też ze
SPEAKER_01: mną, no bo ja powołałam, ale też jakby nadała mi swoją
SPEAKER_01: filozofię życia, działania, czyli tworzenia rzeczy, które
SPEAKER_01: komuś faktycznie są potrzebne, które się będą sprawdzały
SPEAKER_01: i taką misją teraz na tym etapie, na jakim jesteśmy,
SPEAKER_01: to jest to, żeby właśnie tworzyć produkty, które
SPEAKER_01: rzeczywiście będą pomagały pewnym grupom społecznym
SPEAKER_01: pokonywać ich bariery, jak chociażby FORS pokonywał
SPEAKER_01: barierę sprawstwa, czyli wyjście
SPEAKER_01: z wyuczonej bezradności.
SPEAKER_01: I teraz ten jeden projekt, który tam czekamy, ten
SPEAKER_01: unijny, ma tak naprawdę wzmacniać dobrostan młodzieży i
SPEAKER_01: też budować wśród nich liderów, którzy świadomi zagrożeń
SPEAKER_01: ekologicznych, jakie przed nami stają, ale też i
SPEAKER_01: obciążeni oczekiwaniami społecznymi nauczą się korzystać
SPEAKER_01: ze sztuki, jaką jest tworzenie, kreacja, upcykling,
SPEAKER_01: ubrań, czy akcesoriów, jak ważne jest to, żeby
SPEAKER_01: międzypokoleniowo sztuki, te zawody takie artystyczne,
SPEAKER_01: rękodzielnicze, jednak przekazać następnym pokoleniom, jak
SPEAKER_01: bardzo własna praca twórcza jest ważna dla naszego
SPEAKER_01: dobrostanu, że jesteśmy sprawczy i jeszcze to wszystko
SPEAKER_01: nie obciąża planety i jest to tak naprawdę zielone.
SPEAKER_01: Więc to jest uważam bardzo ważny projekt, a ten drugi
SPEAKER_01: dla kobiet pracujących, gdzie mamy stworzyć aplikację i
SPEAKER_01: też ma powstać specjalny podcast, który dostarczy
SPEAKER_01: przykładów takich konkretnych case studies i to pójdzie
SPEAKER_01: na całą Europę, gdzie kobiety obciążone pracą, ale
SPEAKER_01: obciążone też tak naprawdę tym, że godzą rolę.
SPEAKER_00: Wiele ról my jako kobiety godzimy w pierwszej
SPEAKER_00: kolejności,
SPEAKER_01: że to nas obciąża i tak naprawdę potrzebujemy gdzieś
SPEAKER_01: tej odporności psychicznej i też tej odporności na
SPEAKER_01: otoczenie, żeby móc dalej w tym funkcjonować, bo dużo
SPEAKER_01: częściej to kobiety pełnią prace opiekuńcze nad
SPEAKER_01: starzejącymi się rodzicami czy starszym rodzeństwem.
SPEAKER_01: To kobiety pełnią funkcje opiekuńcze nad dziećmi w dużej
SPEAKER_01: mierze.
SPEAKER_01: To kobiety zapewniają transport tym osobom do placówek
SPEAKER_01: opiekuńczo -wychowawczych czy placówek zdrowia więc jest
SPEAKER_01: wiele, wiele rzeczy, które są po naszej stronie.
SPEAKER_01: To jest tak naprawdę ten nasz niefinansowy wkład w PKB,
SPEAKER_01: bo w tym czasie partner na przykład takiej kobiety bez
SPEAKER_01: problemu jedzie na rano na zarząd.
SPEAKER_01: No i myślę, że dużo ważniejsze jest to, żebyśmy my
SPEAKER_01: sobie w tym pomagały niż po prostu nie zauważały tego
SPEAKER_01: problemu.
SPEAKER_01: Wczoraj byłam na takiej konferencji dla rad nadzorczych
SPEAKER_01: i zobaczyłam raport PWC na temat wkładu zarządów spółek
SPEAKER_01: i okazuje się, że tak naprawdę na naszym rodzimym polu
SPEAKER_01: prezesi spółek 96 % to są mężczyźni, czyli 4 % mamy
SPEAKER_01: tylko prezesek.
SPEAKER_01: Gdzieś tam w pewnym momencie tych kobiet jest mniej i
SPEAKER_01: śmiem przypuszczać, że nie jest ich tam mniej tylko
SPEAKER_01: dlatego, że jest szkany soufit, że ktoś ich nie chciał
SPEAKER_01: dopuścić.
SPEAKER_01: Przypuszczam, trzeba by zrobić badania, ale na pewno w
SPEAKER_01: jakimś stopniu te kobiety same rezygnują z awansu na
SPEAKER_01: ten top level do pozycji zarządu, ponieważ są właśnie
SPEAKER_01: obciążone pracą niefinansową, niepłatną, pracą opiekuńczą
SPEAKER_01: nad członkami rodzin.
SPEAKER_01: Jestem więcej niż pewna, że to jest ten powód, bo
SPEAKER_01: jeżeli rodzina ma na przykład babcię pod opieką w domu,
SPEAKER_01: którą nagle się trzeba zająć, no to taka kobieta, która
SPEAKER_01: jest świadoma, będzie wiedziała, jakie to jest wyzwanie
SPEAKER_01: i dużo mniej chętnie się zgodzi na nagle delegację i
SPEAKER_01: objęcie fotela prezesa.
SPEAKER_01: I dlatego też moim zdaniem kobiety nie zostają
SPEAKER_01: prezeskami, same jakby rezygnują na wstępie i
SPEAKER_01: niekoniecznie na tak wysokich poziomach.
SPEAKER_01: Więc myślę, że ten projekt Atena też będzie bardzo
SPEAKER_01: ważny i edukacyjnie dla społeczeństwa, ale też jako
SPEAKER_01: narzędziowo dla tych kobiet.
SPEAKER_02: Dowiemy się w wakacje, co z tego wyjdzie, co będziemy
SPEAKER_02: mogły robić, ale taką miałam refleksję teraz, że właśnie
SPEAKER_02: czy to nie jest też tak, że po prostu my świadomie
SPEAKER_02: również rezygnujemy z czegoś i jakby wywołujemy to
SPEAKER_02: zaniechanie, że nie chcemy czegoś robić i oczywiście to
SPEAKER_02: może być aspekt ten związany z opiekowaniem się jakimś
SPEAKER_02: i nadmiarem obowiązków, ale może też czasami jest tak,
SPEAKER_02: że po prostu chcemy zwolnić i czerpać z tej
SPEAKER_02: codzienności
SPEAKER_02: więcej dla siebie w kontekście właśnie odpoczynku,
SPEAKER_02: jakiegoś relaksu, zajęcia się sobą, bo przecież na
SPEAKER_02: spotkaniach takich, co mamy co miesiąc online z
SPEAKER_02: dziewczynami też dużo rozmawiamy na ten temat, że wiele
SPEAKER_02: lat temu zaniechałyśmy na przykład malowanie, pisanie,
SPEAKER_02: szydełkowanie i tak dalej na poczet danych obowiązków, a
SPEAKER_02: może teraz właśnie trzeba zaniechać dążenie do wyższego
SPEAKER_02: stanowiska, do ciągłego tego rozwoju i właśnie cofnąć
SPEAKER_02: się i zrobić te inne rzeczy.
SPEAKER_02: Może skoro przyszłość zawsze zaczyna się dziś, o czym
SPEAKER_02: też mówiłyśmy, no to właśnie co zrobić dziś, a może
SPEAKER_02: nic nie robić.
SPEAKER_01: Ja myślę, że to w ogóle teraz jesteśmy w takim
SPEAKER_01: trendzie, który w jakimś stopniu powiela trend, który
SPEAKER_01: był w starożytnym Rzymie, że wielu obywateli cesarstwa
SPEAKER_01: zaczęło unikać awansów i unikać urzędów.
SPEAKER_01: I tak naprawdę z jakiegoś powodu to się dzieje.
SPEAKER_01: Dlaczego?
SPEAKER_01: Bo tak naprawdę przyjęcie awansu wiązało się z
SPEAKER_01: drastycznym pogorszeniem warunków życia i z dodatkowymi
SPEAKER_01: kosztami.
SPEAKER_01: Że przyjęcie wyższego statusu społecznego wcale nie było
SPEAKER_01: tak opłacalne.
SPEAKER_01: I to co też powiedziałam wcześniej, wydaje mi się, że
SPEAKER_01: właśnie kobiety są tego świadome.
SPEAKER_01: Że te koszta po drugiej stronie to wcale nie będzie
SPEAKER_01: taka bajka.
SPEAKER_01: Że z tego się po prostu bierze ta rezygnacja i wydaje
SPEAKER_01: mi się, że ten trend ogólnie nie jest tylko po stronie
SPEAKER_01: kobiet.
SPEAKER_01: Jeżeli już tak mówimy, to ty powiedziałeś o tym, że
SPEAKER_01: ktoś świadomie rezygnuje.
SPEAKER_01: Ja myślę, że też mężczyźni świadomie rezygnują, że nie
SPEAKER_01: chcą.
SPEAKER_00: Bo ja myślę, że w ogóle byłoby dobrze zrobić
SPEAKER_01: jakieś takie przekrojowe badania, które by zbadały to
SPEAKER_01: zjawisko, ale jestem w stanie sobie wyobrazić, że
SPEAKER_01: kultura, w jakiej żyjemy i ciągłe oczekiwanie wzrostu
SPEAKER_01: PKB i to, że nasza ekonomia nie jest już ekonomią
SPEAKER_01: cyklu, tylko wzrostu, przekłada się na to, że po prostu
SPEAKER_01: nie mamy okresu, w którym możemy odpocząć.
SPEAKER_01: I rok do roku jest oczekiwanie to, że wynik będzie
SPEAKER_01: lepszy, wyższy.
SPEAKER_01: Że w pewnym momencie ludzie są już po prostu tym
SPEAKER_01: zmęczeni.
SPEAKER_01: O tym też pisał Sedlaczek w Ekonomii Dobra i Zła.
SPEAKER_01: I myślę, że też tutaj można by jakoś częściowo tych
SPEAKER_01: przyczyn doglądać, że one wynikają właśnie z tego, że
SPEAKER_01: mamy tak ułożoną teraz strukturę pracy, że nie ma tego
SPEAKER_01: okresu odpoczynku i też tak szybko teraz pracujemy, że
SPEAKER_01: ludzie nie mają czasu nawet celebrować sukcesów.
SPEAKER_01: I koniec końców, jeżeli nawet się coś świetnie uda, to
SPEAKER_01: za chwilę jest kolejny projekt, w którym jeżeli coś
SPEAKER_01: pójdzie nie tak, to wszystkie wcześniejsze sukcesy są
SPEAKER_01: bez znaczenia.
SPEAKER_01: Czyli, że bardziej się liczy jedna porażka niż dziesięć
SPEAKER_01: wygranych.
SPEAKER_01: I to jest też taki, nie wiem, wydaje mi się, że chyba
SPEAKER_01: bardzo dużo pracy jest po stronie HR -ów i samych
SPEAKER_01: zarządów spółek.
SPEAKER_01: I ogólnie ten świat jest tak niecidny.
SPEAKER_02: To jest powrót do tego, co powiedziałaś na samym
SPEAKER_02: początku, że właśnie to my musimy sobie pewne rzeczy
SPEAKER_02: ustalić, tak?
SPEAKER_02: I właśnie zweryfikować i podjąć decyzję, czy chcemy iść
SPEAKER_02: dalej w takim kierunku, czy jednak się gdzieś zatrzymać.
SPEAKER_02: A jeśli się zatrzymać, to jaki byś dała plan na
SPEAKER_02: odpoczywanie?
SPEAKER_02: Taką, wiesz, listę zadań, żeby cieszyć się tą chwilą
SPEAKER_02: powoli, to festina lente, czy może właśnie tak pozwolić
SPEAKER_02: sobie, żeby kurcze nic nie planować, czy musimy właśnie
SPEAKER_02: cały czas być no w takiej gotowości, że teraz to,
SPEAKER_02: teraz to, dobra, to teraz odpoczywam, no i co ja mam
SPEAKER_02: robić?
SPEAKER_01: Rozumiem, że tutaj już dążymy do tego podsumowania, bo
SPEAKER_01: każdy odcinek Anatomii Mocy dostarczał jakąś receptę,
SPEAKER_01: więc to będzie moja recepta na odpoczywanie.
SPEAKER_01: W moim przynajmniej przypadku nie da się nie planować
SPEAKER_01: tego okresu odpoczynku, chociażby orientacyjnie.
SPEAKER_01: I ja mam tak już od bardzo dawna, że sobie w ciągu
SPEAKER_01: tygodnia planuję swój czas.
SPEAKER_01: I to jest taki mój czas, jakbym się spotkała z
SPEAKER_01: klientem.
SPEAKER_01: Czas, którego nie odwołuję, który mam tylko dla siebie
SPEAKER_01: i myślę, że to jest bardzo ważne, żeby ten czas sobie
SPEAKER_01: rezerwować i myślę, że każdy jest w stanie ten czas
SPEAKER_01: sobie zarezerwować.
SPEAKER_01: I teraz
SPEAKER_00: można go realizować w taki sposób, jak akurat
SPEAKER_01: potrzebujemy.
SPEAKER_00: Czyli
SPEAKER_01: siadamy do jakichś notatek, robimy sobie tablicę,
SPEAKER_01: zastanawiamy się strategicznie, planujemy następną dekadę,
SPEAKER_01: no nie wiem, cokolwiek, a może właśnie nie robimy nic.
SPEAKER_01: Albo pójdziemy na basen, albo do lasu.
SPEAKER_01: To, czego właśnie teraz potrzebujemy.
SPEAKER_01: Ale dobrze jest mieć ten czas dla siebie w tygodniu
SPEAKER_01: zarezerwowany.
SPEAKER_01: Wtedy raczej nie będzie takiej wrywy organizacyjnej.
SPEAKER_01: A jeżeli chodzi o samo odpoczywanie, to mnie się
SPEAKER_01: ostatnio marzy to, żeby zacząć właśnie w tym wolniejszym
SPEAKER_01: troszkę okresie, bo jesteśmy wydawnicy po nowościach
SPEAKER_01: wiosennych.
SPEAKER_01: Na jesieni będzie już mniej projektów kilka i potem
SPEAKER_01: dopiero następna wiosna w przyszłym roku, więc będzie
SPEAKER_01: chwilę, czasu na oddech.
SPEAKER_01: I sobie tak pomyślałam, że chyba przez jakiś czas,
SPEAKER_01: korzystając z pory roku, będę rano brała psy do lasu i
SPEAKER_01: będę z nimi po prostu szła na taki marsz i sobie
SPEAKER_01: poświęcę na to dwie godziny poranne.
SPEAKER_01: No a w tym czasie to pewnie wiadomo głowa będzie
SPEAKER_01: robiła swoje, na pewno odpocznę, ale też wpadnę na
SPEAKER_01: wiele wspaniałych pomysłów i rozwiążę jakieś problemy
SPEAKER_01: ciekawe, czy jakieś filozoficzne problemy rozwiążę, tak
SPEAKER_01: maszerując z lasem.
SPEAKER_01: W każdym razie mam jedną też od jakiegoś czasu rzecz,
SPEAKER_01: którą wdrożyłam w jakiś sposób chyba naturalny i ona mi
SPEAKER_01: się super sprawdza i zaczęłam tego bardziej pilnować.
SPEAKER_01: Tak jak pamiętam jeszcze siebie sprzed paru lat byłam w
SPEAKER_01: stanie jak to się robiłam projektowałam a nie wiem
SPEAKER_01: budowałam jakiś kod pisałam to byłam w stanie siedzieć
SPEAKER_01: do piątej rano a ja słyszałam aż ptaki tam o trzeciej
SPEAKER_01: zaczynają śpiewać to już wiedziałam
SPEAKER_00: że zaraz świt i ja po prostu do oporu i aż skończę.
SPEAKER_01: Teraz mi się to zmieniło dla mnie dużo ważniejsze jest
SPEAKER_01: to żeby pójść spać przed północą i uwielbiam to jak
SPEAKER_01: rano się budzę bez budzika i dzięki temu czuję się
SPEAKER_01: naprawdę bardziej produktywna i wypoczęta i myślę sobie
SPEAKER_01: że właśnie w tym okresie luźniejszym to te poranki
SPEAKER_01: takie cudowne kiedy się budzę bez budzika bo chodzę
SPEAKER_01: spać wcześniej będę to święcała jeszcze na taki ruch na
SPEAKER_01: świeżym powietrzu z moimi psami bo psy w ogóle i
SPEAKER_01: roślinem które mam w domu i w otoczeniu są moim takim
SPEAKER_01: źródłem relaksu więc myślę że to chyba takie najszybsze
SPEAKER_01: naładowanie dzięki temu
SPEAKER_01: moja recepta.
SPEAKER_02: Wiadomo że natura ma działanie dobroczynne i trzeba z
SPEAKER_02: niej korzystać i im więcej tym lepiej łatwiej jest to
SPEAKER_02: robić latem, wiosną a niekoniecznie zimą ale tak sobie
SPEAKER_02: teraz myślę jak też powracam do niektórych wątków i
SPEAKER_02: samego początku o tym właśnie jak budujemy szczęście to
SPEAKER_02: Arystoteles kiedyś podał że nasze szczęście zależy od
SPEAKER_02: nas samych i myślę że to może być taką właśnie błędą
SPEAKER_02: że jeżeli chcemy być szczęśliwi to jesteśmy w stanie
SPEAKER_02: tak zarządzać
SPEAKER_02: swoim czasem swoimi myślami tak układać rytm dnia swoje
SPEAKER_02: przekonania żeby po prostu do tego szczęścia dojść bądź
SPEAKER_02: też zmienić nawyki i chociażby to praktykowanie
SPEAKER_02: wdzięczności o którym się mówi a ono jest tak naprawdę
SPEAKER_02: też ma właśnie
SPEAKER_01: niezwykłą moc tak jak spotkałam pewną kobietę która
SPEAKER_01: powiedziała że dla niej szczęściem jest to że się
SPEAKER_01: rozwiodła no i to jest taki przykład jak potrafimy mieć
SPEAKER_01: drastycznie różne perspektywy bo dla mnie szczęściem jest
SPEAKER_01: to że się nie rozwiodłam że udało się nam tak
SPEAKER_01: wypracować wspólne zasady komunikacji i życia właśnie w
SPEAKER_01: latach na przestrzeni i tak wracam do tego przykładu
SPEAKER_01: ponieważ wczoraj mieliśmy rocznicę ślubu z Tomaszem więc
SPEAKER_01: jesteśmy już 32 lata starą a po ślubie jesteśmy 26 lat
SPEAKER_01: więc wiem troszkę o czym mówię
SPEAKER_01: to nie jest tak że nie wiem
SPEAKER_00: cudowne
SPEAKER_01: i tak właśnie no to sobie rozmyślałam ostatnio że tak
SPEAKER_01: jak dla niektórych szczęściem jest to że się rozwiedli
SPEAKER_01: tak dla mnie szczęściem jest to że się nie rozwiedliśmy
SPEAKER_01: że tak potrafiliśmy się dogadać zmienić popracować nad
SPEAKER_01: sobą i zarówno ja jak i mój mąż to nie jest tak że
SPEAKER_01: jesteśmy oboje aniołkami i jednak bazując na wspólnych
SPEAKER_01: wartościach na tym że że łączą nas właśnie wartości bo
SPEAKER_01: mamy wspólne fundamenty i pozwoliły nam po prostu na
SPEAKER_01: dialog
SPEAKER_00: i ułożenia sobie dalszego odcinka drogi
SPEAKER_01: myślę że w części rzeczywiście zależy od tego jaką
SPEAKER_01: przyjmiemy perspektywę możemy przyjąć perspektywę o Boże
SPEAKER_01: jak dobrze się z nim rozwiodłam a możemy też przyjąć
SPEAKER_01: perspektywę o Boże jak dobrze że się nie rozwiedliśmy
SPEAKER_01: bo cokolwiek nam się przydarzy dobrego czy złego to
SPEAKER_01: człowiek ma taką predyspozycję aby sobie ten świat
SPEAKER_01: tłumaczyć na korzyść dla siebie i myślę że to zdanie
SPEAKER_01: właśnie tamtej pani a jak dobrze że się rozwiodłam było
SPEAKER_01: jej powrotem do poczucia szczęścia do równowagi i ona
SPEAKER_01: jeżeli doszło do tego rozwodu właściwie nie miała innego
SPEAKER_01: wyjścia jak zaakceptować to
SPEAKER_01: i się z tego ucieszyć więc to głównie to też chyba
SPEAKER_01: świadczy o tym że jesteśmy elastyczni i to wszystko
SPEAKER_01: mamy tak naprawdę w głowie cokolwiek nam się przydarzy
SPEAKER_01: możemy być szczęśliwi
SPEAKER_02: no to prawda no bo w sumie to szczęście nie polega na
SPEAKER_02: tym żeby zawsze robić dokładnie to co się chce bo
SPEAKER_02: właśnie różne są przeciwności losu i zdarzenia i czasem
SPEAKER_02: musimy wybrać inną ścieżkę ale jakby cały czas podążać
SPEAKER_02: do tego czego się chce i co to szczęście nam daje
SPEAKER_02: twórzmy swoje drzewa celów w zgodzie ze sobą
SPEAKER_01: właśnie polecam poprzedni odcinek był myślę że taki
SPEAKER_01: bardzo bardzo esencjonalny jeżeli chodzi o to jak
SPEAKER_01: zbudować sobie szczęśliwe życie i tam są narzędzia więc
SPEAKER_01: zapraszamy do Anatomii Mocy mój znajomy mi się pochwalił
SPEAKER_01: że zaczął jednak słuchać regularnie podcastu Anatomii
SPEAKER_01: Mocy i jest zdumiony bo mówi że rzeczywiście to ma moc
SPEAKER_01: więc było to dla mnie bardzo bardzo budujące że po
SPEAKER_01: pierwsze mężczyzna że udało się stworzyć podcast który
SPEAKER_01: mimo że jest dla fundacji i dla kobiet ale jednak jest
SPEAKER_01: podcastem
SPEAKER_01: który niesie wartość uniwersalną bez względu na płeć a
SPEAKER_01: po drugie rzeczywiście jeżeli ktoś przesłucha sobie na
SPEAKER_01: spokojnie wszystkie odcinki to zobaczy ścieżkę która
SPEAKER_01: przez mnie prowadzi bo rzeczywiście było to tworzone z
SPEAKER_01: namysłem to nie są przypadkowe odcinki to nie jest
SPEAKER_01: przypadkowa kolejność to nie są przypadkowe tematy to
SPEAKER_01: wszystko jest po to żeby właśnie budować tą moc i taką
SPEAKER_01: anatomię odkrywać czyli tą naszą odporność sprawczość do
SPEAKER_01: działania i poczucie szczęścia dziękuję Ci bardzo
SPEAKER_02: ja Ci bardzo dziękuję dziękuję za wszystkie odcinki
SPEAKER_02: które nagrałaś wiem że kosztowało Cię to mnóstwo czasu
SPEAKER_02: mnóstwo trudu i właśnie do tego wymyślania żeby to
SPEAKER_02: wszystko spiąć ale jesteś po prostu w tym najlepsza i
SPEAKER_02: ja bym w życiu tak nie potrafiła
SPEAKER_01: te narzędziowe odcinki to były dla mnie bardzo trudne
SPEAKER_01: bo niektóre narzędzia które sobie wymyślałam no to je
SPEAKER_01: po prostu musiałam stestować sama na sobie i
SPEAKER_01: wprowadzałam korekty i próbowałam jeszcze raz a potem to
SPEAKER_01: nagrać opisać więc te odcinki które się wydaje o taki
SPEAKER_01: króciutki 12 minut ja na przykład tworzyłam kilka dni
SPEAKER_01: bo pomysł jaki miałam jak to przeprowadzić proces
SPEAKER_01: musiałam sobie to wyobrazić a potem musiałam to
SPEAKER_01: przetestować
SPEAKER_02: to pokazuje że wszystko właśnie od kuchni wygląda
SPEAKER_02: inaczej niż jak na obrazku no i to też dobrze jest
SPEAKER_02: czasami posłuchać i dowiedzieć się czegoś więcej jak
SPEAKER_02: właśnie osoby z którymi rozmawiałaś pracują czy na
SPEAKER_02: etatach czy prowadzą swoje działalności czy dzielą się i
SPEAKER_02: mają bardzo wiele różnych branż i działają w różnych
SPEAKER_02: kategoriach także to jest to jest też niesamowite to ja
SPEAKER_02: ci właśnie życzę na ten czas wakacyjny tego resetu
SPEAKER_02: żebyś miała dużo
SPEAKER_02: przestrzeni na myślenie bo pamiętam że kilka lat temu
SPEAKER_02: był taki czas właśnie że odpoczęłaś od maili od
SPEAKER_02: telefonów od redakcji od okładek od wszystkiego i
SPEAKER_02: później jak rozmawiałyśmy to byłaś taka pełna energii no
SPEAKER_02: wiesz co no teraz jak ja nic nie robiłam to ja mam
SPEAKER_02: pomysłów tyle i teraz myślę że trzeba zrobić to to to
SPEAKER_02: to to i to i tam już po prostu armata
SPEAKER_02: mogła iść
SPEAKER_01: tak będzie ogarnę teraz tylko te dwa tygodnie które mam
SPEAKER_01: zaległości właśnie przez te ciągłe wyjazdy konferencje
SPEAKER_01: targi
SPEAKER_01: kongresy jejku było tego bardzo bardzo dużo i było
SPEAKER_01: intensywnie jeszcze 120 lat mojej kochanej uczelni SGH i
SPEAKER_01: to wszystko wszystko wszystko się wydarzało a pewne
SPEAKER_01: tematy czekają więc muszę teraz to poukładać i naprawdę
SPEAKER_01: tak zrobię wyłączę po prostu na jakiś czas w ogóle
SPEAKER_01: komputer i go nie otworzę
SPEAKER_02: cudownie zatem zarządzaj swoim szczęściem i do usłyszenia
SPEAKER_02: za jakiś czas o przestanę za chwilę
SPEAKER_01: o pa dzięki dzięki hej
SPEAKER_00: droga słuchaczko drogi słuchaczu bardzo dziękuję że
SPEAKER_00: dotarłeś dotarłaś do tego miejsca że jesteś z nami cały
SPEAKER_00: czas na nasłuchu tobie też życzę regeneracji odpoczynku
SPEAKER_00: i nowych pomysłów na przyszły rok niech ten czas
SPEAKER_00: wakacyjny będzie owocny dla nas wszystkich mówiła Sylwia
SPEAKER_00: Chrebałowska